วันพุธที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2559

My favorite playlist


1. Have I told you lately - Rod Stewart



2. Sometimes love just ain't enough - Patty Smyth and Don Hanley



3. I have nothing - Whitney Houston



4. If we hold on together - Diana Ross


5. Without you - Harry Nilsson



6. Honesty - Billy Joel


7. You are the sunshine of my life - Stevie Wonder


8. Lovin' you - Minnie Riperton


9. A groovy kind of love - Phil Collins


10. Foolish beat - Debbie Gibson


11. I don't want to talk about it - Rod Stewart


12. Hello - Lionel Richie


วันพฤหัสบดีที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558

A blink of memory

เมื่อหลายเดือนก่อนได้มีโอกาสกลับไปเยี่ยมบ้าน คุณแม่เอาสมุดจดเก่าๆสมัยเรียนมัธยมมาให้ดูว่ายังจะเก็บไว้หรือเปล่า เปิดดูแล้วก็รู้สึกตลกกับสิ่งที่เรียนเขียนในสมัยก่อน (คงเหมือนกับบล็อกอันนี้ ถ้าในอนาคตกลับมาอ่านใหม่) พอได้อ่านสิ่งที่เขียนไว้ในอดีตก็ทำให้เรานึกถึงความรู้สึกตอนที่เขียนสิ่งนั้น ถึงแม้มันจะเป็นเรื่องแต่งก็ตาม บางทีเราอาจจะได้ค้นพบสิ่งที่เราลืมไปแล้วในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา

*เรื่องต่อไปนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้น(เมื่อหลายปีมาแล้ว) ชื่อ บุคคล สถานที่ ธุรกิจ หรือ เหตุการณ์ใดเป็นเรื่องที่สมมติขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน หรือ ถูกใช้ในงานเขียนเท่านั้น ความคล้ายคลึงกับบุคคลที่มีอยู่จริงไม่ว่าจะมีชีวิตอยู่หรือเสียชีวิตไปแล้ว หรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงเป็นเพียงความบังเอิญเท่านั้น

*This is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events and incidents are either the products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.


A famous detective in Kent, George Howards was meeting his customer, Miss Emily Ricci.

George: "So, you want me to find someone."
Emily: "Yes, he's so important to me. I can't live without him."
George: "Do you have his picture?"
Emily: "Sure, this is him."
George: "Could you tell me more details about his disappearance?"
Emily: "It was three days ago. We were at the park. I was looking at a child who's playing football when I turned back to him, he has gone. If I watched him more carefully, he would not be missing. I really think he was kidnapped."

Then she started to cry. He gave the picture back to Emily as he continued asking more questions.

George: "Do you have any suspect?"
Emily: "I don't know... Um. wait a minute. Oh! maybe there must be the man on the motorbike. About a week ago, he was passing by our house every evening."
George: "Do you remember him?"
Emily: "No, I don't but his motorbike has a sticker said 'Road Burner'."
George: "Road Burner?"
Emily: "Yes, I'm very sure about it."
George: "OK. I'll do this job. If I find him, I will call you at once."

He put on his Ray-Ban, walked to his car. He picked  his mobile phone and called his assistant, Susanna.

George: "Hello, It's me. I want to know about 'Road Burner'."
Susanna: "Road Burner?, I'll check Um Oh my god!"
George: "What's wrong?"
Susanna: "I'll send it to your handtop."

George turned on his handtop, the personal computer that contains ultra-speed processor chip but its size is only the palm. The data was still sending. He looked at the screen and was amazed.

"Oh Shit!" He shouted. "Susanna, book a ticket to Brazil for me right now"
"I booked it already" Susanna replied.
"You are so clever, Thank you."
"Bye, George"

He started his Chevrolet and drove to the airport. When he went to the counter and confirmed his ticket, the PA announced "All flight are cancelled because of the whether..." looking through the window the fog turned outside to a big white canvas. He glanced at his watch and decided to wait. A few minutes later there was another announcement but this time it said his name to answer the phone at terminal II.

When he got there, it was nothing. He was turning back to go to the PR, to his surprise he found himself was surrounded by four strangers in black suit and sunglasses. One of them had a gun in his hand pointing at him. They forced George to go to a storage room. While one of them was opening the door, he knocked him to the floor. The rest was reaching out for their guns but they weren't fast enough. George shot their hands with his silenced-gun then asked "Who's your boss?" but before they could say anything the airport security arrived and took him to security office.

Two hours later, George was free but he missed the plane. He was looking for the next flight but had no luck. He decided to go home. At his house he found something strange, the door was opened. Somebody must break into his house. He held his gun firmly and slowly got into the house. He walked through the living room, there was nobody. He continued to the kitchen, just before he got in, there was a noise in his bedroom on the second floor. He ran towards to the stairs but there was someone shadow laying down on the stairs. The intruder was walking down the stairs. Suddenly the telephone rang, the intruder panicked, he went back upstairs, jumped out the bedroom window and had gone.

George rushed to his bedroom. He found it was very untidy because the intruder must search for something.

แล้วรอยดินสอที่เขียนไว้ก็หยุดลงแค่นั้น

วันอังคารที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2556

ยาวิเศษ ลดความอ้วน (ตอนที่ 2)

แก้ปัญหาเรื่องของทานเล่นไปแล้วยังเหลือมื้อหลักที่สำคัญ ทานแบบเดิมๆไม่ได้แน่ๆ นอกจากให้พลังงานเยอะแล้วยังทำให้มีปัญหาเรื่องไขมันในเลือดสูงตามมาอีกต่างหากไหนๆแล้วจะศึกษาเรื่องอาหารแล้ว แค่ลดน้ำหนักคงไม่พอ ทานทั้งทีให้สุขภาพดีไปเลยดีกว่า ไขมันในเลือดนี่คือเจ้าคลอเลสเตอรอลนี่เอง มันคืออะไรล่ะ ทำไมถึงสร้างปัญหา คลอเลสเตอรอลเป็นสารเคมีที่คล้ายไขมัน ส่วนใหญ่แล้วจะถูกผลิตขึ้นจากตับ พบได้ในทุกเซลล์ของร่างกาย ถูกใช้ในการผลิตฮอร์โมน วิตามินดี และสร้างน้ำดี เนื่องจากคลอเลสเตอรอลเป็นไขมัน แต่เลือดมีลักษณะเป็นน้ำ ไขมันกับน้ำผสมกันไม่ได้การขนส่งคลอเลสเตอรอลไปตามกระแสเลือดจึงอยู่ในรูปแบบของไลโปโปรตีน ซึ่งมีอยู่หลักๆด้วยกัน 3 ชนิด


Low density lipoprotein (LDL) หรือ คลอเลสเตอรอลร้าย LDL จะทำหน้าที่ขนส่งคลอเลสเตอรอลจากตับไปยังเซลล์ต่างๆ ถ้ามีมากเกินไป LDL จะไปเกาะตามผนังหลอดเลือดทำให้หลอดเลือดแข็ง เกิดอาการตีบตัน (Atheroma) ซึ่งอันตรายมากถ้าหลอดเลือดนั้นส่งเลือดมาเลี้ยงหัวใจหรือสมอง เพราะอาการหลอดเลือดตีบระยะแรกจะไม่อาการให้เห็น จะแสดงอาการก็ต่อเมื่อเป็นมากแล้ว LDL ไม่ควรจะมีเกิน 100 mg/dL


High density lipoprotein (HDL) หรือ คลอเลสเตอรอลดี มีตัวร้ายแล้วก็ต้องมีตัวดี HDL ทำหน้าที่กลับกันกับ LDL คือจะส่งคลอเลสเตอรอลส่วนเกินที่เซลล์ใช้ไม่หมดกลับไปยังตับ เพื่อนำมาใช้สร้างน้ำดีหรือไม่ก็ขับออกมาทางอุจาระ ดังนั้นการมี HDL สูงก็จะลดความเสี่ยงในการเป็นโรคหลอดเลือดตีบได้ HDL ควรจะมีไม่น้อยกว่า 40 mg/dL


Triglycerides ไตรกลีเซอไรด์นี้จะมาจากไขมันในอาหารที่เราทานโดยตรง หรือ ผลิตขึ้นในร่างกายของเราจากคาร์โบไฮเดรตที่เราทานเข้าไป พลังงานแคลอรี่ที่เราใช้ไม่หมดในแต่ละวันจะถูกแปลงให้เป็นไตรกรีเซอไรด์และเก็บไว้ในเซลล์ไขมัน เมื่อร่างกายได้รับพลังงานไม่เพียงพอก็จะดึงไตรกลีเซอไรด์ออกมาใช้ เจ้านี่เองตัวการของความอ้วนของเราที่เราต้องดึงมันออกมาใช้ การมีเจ้าไตรกลีเซอไรด์สูงก็จะทำให้มีความเสี่ยงเป็นโรคหัวใจเพิ่มขึ้นด้วย ไตรกลีเซอไรด์ไม่ควรมีเกิน 150 mg/dL


พอทราบข้อมูลพวกนี้แล้ว ทำให้เห็นว่าอาหารสำคัญกว่าที่เราคิดมาก ในช่วงที่ผมกำลังหาข้อมูลอยู่นั้นเอง แฟนผมก็แนะนำให้ติดตามหมอใน Twitter ท่านนึง คือ คุณหมอหมีจะแนะนำให้ทานอาหารให้สมดุล ครบถ้วนทั้ง 5 หมู่ แต่เลือกทานอาหารที่ดีต่อสุขภาพ โดยให้ส่งการบ้านแล้วหมอหมีจะตรวจให้คะแนนกลับมา เราสามารถค้นหาอาหารคะแนนเต็มสิบได้จาก #10DrBear แต่ถ้าคะแนนอาหารที่คุณทานไปได้คะแนนน้อย หรือไม่เหมาะสมก็จะโดนลงโทษด้วย การออกกำลังกายหนึ่งชุด ได้แก่ “Plank 3 เซต ซิทอัพ 60 ยกขา 60” ตามคลิปต่างๆในหน้านี้


นอกจากเรื่องอาหารแล้วหมอหมียังชวนออกกำลังกายด้วยโครงการ 1 ปี 1,000 กิโลเมตร ให้วิ่งออกกำลังกายสะสมกันให้ครบหนึ่งพันกิโลเมตรภายในหนึ่งปี ซึ่งดูแล้วเหมือนเยอะมากแต่ก็มีคนส่งการบ้านว่าวิ่งครบกันตั้งแต่ครึ่งปีก็มี การติดตามทวิตเตอร์ของหมอหมีทำให้ได้ความรู้เกี่ยวกับเรื่องสุขภาพมากขึ้น (ถึงแม้ว่าผมจะไม่เคยส่งการบ้านอาหารที่ทานหรือวิ่งเลยก็ตาม ฮ่าๆๆ)


ผมเลือกที่จะนำข้อมูลที่ได้รับรู้มาปรับให้เข้ากับตัวเองจะดีกว่านำแนวทางของคนอื่นมาทั้งหมด เนื่องจากความเหมาะสมของแต่ละคนไม่เหมือนกัน สิ่งที่สำคัญคือความมุ่งมั่นที่จะเปลี่ยนพฤติกรรมของตัวเองเพราะดูจากหลักการต่างๆในการลดความอ้วนแล้วมันเป็นสิ่งที่ง่ายดายมาก แค่เลือกกินอาหารที่ดีต่อสุขภาพ ไม่ให้พลังงานเกินกว่าที่ร่างกายต้องการ ออกกำลังกายอย่างพอเหมาะ ง่ายจนบางคนไม่เชื่อว่าทำได้จริง ก็เลยไม่ลองทำ ถ้าคุณเคยอ่านหนังสือพวกพ่อรวยสอนลูก สิ่งที่เขาต้องการจะสื่อจริงๆคือให้เปลี่ยนตัวเองทางความคิดก่อน เมื่อความคิดเปลี่ยนตัวคุณเองจะเปลี่ยนไปด้วย


ผมเริ่มการปรับพฤติกรรมการกินทีละน้อย เริ่มจากเรื่องสุขภาพทอนซิลอักเสบที่เคยเป็นบ่อยๆ ผมก็เลิกทานน้ำเย็น หันมาทานน้ำอุ่นแทน และงดทานไอศกรีมไปด้วย ซึ่งไอศกรีมเองนั้นมีน้ำตาลที่สูงมาก จากนั้นก็เปลี่ยนมื้อหลักที่เคยทานเยอะๆหลายๆจาน ทานจนหมดเพราะความเสียดาย มาเป็นทานแค่จานเดียว แต่อาหารยังไม่สมดุลเท่าของหมอหมี อาหารมื้อเช้าผมจะทานค่อนข้างปกติ เช่น กระเพราไก่ไข่ดาวของโปรด ไม่เคยจะงดทานมื้อเช้า อาหารกลางวันจะทานเบาลงมาหน่อย เน้นเป็นก๋วยเตี๋ยวเพื่อลดปริมาณแคลอรี่ที่ได้รับ ส่วนมื้อเย็นจะกินสลัดผัก ทีนี้สลัดผักเปล่าๆรสชาติจะแย่มากๆสำหรับคนที่ไม่ค่อยได้ทานผัก ดังนั้นหัวใจสำคัญอยู่ที่เลือกน้ำสลัด สลัดครีมนี่ควรงดไปเลย ทั้งไข่ทั้งน้ำตาลเพียบ ส่วนน้ำใสก็ยังพอได้ น้ำสลัดญี่ปุ่นทานแค่พอประมาณ ส่วนตัวผมแล้วชอบน้ำสลัดบัลซามิก หรือ ราดหน้าสลัดด้วยน้ำมันมะกอกมากกว่า สำหรับคนที่ทานผักสดไม่ได้เลย ก็แนะนำให้ทานต้มจืดแทนและไม่ควรปรุงจนเค็มเกินไป


วิธีปรุงอาหารก็มีส่วนสำคัญในการควบคุมน้ำหนักและลดความอ้วน วิธีที่ดีที่สุดคือการต้ม และการนึ่ง แต่เมนูส่วนใหญ่ที่เรานิยมกันก็จะเป็นการผัด และการทอด เช่น กระเพราไก่(ผัด) ไข่ดาว(ทอด) หัวใจหลักของการผัดและทอดก็คือน้ำมัน ดังนั้นเราควรเลือกน้ำมันที่ใช้ให้ดีต่อร่างกาย


น้ำมันมะกอก เป็นน้ำมันที่มีกรดไขมันอิ่มตัวชนิดเชิงเดี่ยว (เช่น กรดโอเลอิก) มากที่สุด ช่วยลดคอเลสเตอรอลชนิดไม่ดี แต่มีจุดเกิดควันต่ำจึงไม่เหมาะกับการทอด เหมาะสำหรับการนำไปปรุงอาหารที่ไม่ต้องผ่านความร้อน ใช้เป็นน้ำมันสลัด แต่ข้อจำกัดคือมีราคาสูงกว่าน้ำมันชนิดอื่น
น้ำมันรำข้าว มีกรดไขมันไม่อิ่มตัวในระดับปานกลาง คุณลักษณะคล้ายน้ำมันมะกอก แต่ราคาไม่แพงมีสารโอรีซานนอลสูงซึ่งเป็นสารธรรมชาติที่ไม่พบในน้ำมันพืชชนิดอื่น ช่วยต้านการเกิดอนุมูลอิสระ เหมาะกับการใช้ผัด
น้ำมันปาล์ม เหมาะกับการทอดมากที่สุด เนื่องจากสามารถทนความร้อนได้สูง ให้ความร้อนเร็วกว่าน้ำมันชนิดอื่น ๆ แต่มีกรดไขมันอิ่มตัวสูงทำให้เกิดปัญหาเรื่องคลอเลสเตอรอล ดังนั้นจึงไม่ควรทานของทอดบ่อยๆ




เมื่อผมเริ่มปรับเปลี่ยนเรื่องอาหารการกินแล้วน้ำหนักผมก็ค่อยๆลดลงทีละน้อยเนื่องจากผมไม่ได้หักโหม รูปร่างผมยังไม่ค่อยเปลี่ยนแปลงมากนัก ดังนั้นการปรับเปลี่ยนต่อไปคือการออกกำลังกาย หลังจากที่ไม่ได้ออกกำลังกายมานาน ถ้าไปเริ่มวิ่งเลยผมก็กลัวว่าจะเหนื่อยจนท้อไปซะก่อน และช่วงที่ผมจะเริ่มทำฝนตกตอนเช้าทุกวันไม่สามารถออกไปวิ่งข้างนอกได้ ผมเลยสนใจการทำโยคะเพราะสามารถทำในห้องนอนเงียบๆได้ ผมเริ่มด้วยการยืดเส้นยืดสายก่อน โดยมี Tara Stiles เป็นครูฝึกให้ทุกเช้าหลังตื่นนอน ยอมรับว่าตัวผมยืดหยุ่นมากขึ้นจริงๆ





เวลาผ่านไปหนึ่งเดือน มาเจอคลิปออกกำลังกายเน้นลดหน้าท้องของ Jillian Michaels เลยหันมาลองทำตามดู ท่าดูง่ายๆและค่อนข้างดูดีไม่เหมือนพวกท่าเต้นแอโรบิคทั่วไป ช่วงแรกๆทำไม่พ้นวอร์มอัพด้วยซ้ำก็เหนื่อยแฮก (น่าจะไม่เกิน 10 นาที) ซึ่งเผลอตัวอีกทีประมาณ 2 อาทิตย์ เริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง กางเกงที่เคยใส่พอดีเริ่มหลวมขึ้น สะโพกกับต้นขาคงจะลดลง (แต่ในคลิปเขาบอกว่าลดหน้าท้องนี่นา!!!) และเริ่มทำตามคลิปได้นานขึ้น เหนื่อยน้อยลง พอเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัด เราจะรู้สึกดีขึ้นว่าเราทำสำเร็จ เพื่อนๆหลายคนก็เริ่มทักว่าผอมลงทำให้มีกำลังใจที่จะควบคุมและรักษาสุขภาพให้ดีต่อไป

เคล็ดลับสุดท้ายในการลดน้ำหนักที่ง่ายดายและไม่น่าเชื่ออีกอย่างคือ การนอนหลับ แค่คุณนอนคุณก็ผอมได้แล้ว แต่ไม่ใช่การนอนกลางวันในที่ทำงานนะ ในแต่ละคืนควรจะนอนหลับให้เพียงพออย่างน้อย 8 ชั่วโมง เมื่อรวมวิธีต่างๆเข้าด้วยกันแล้ว น้ำหนักที่ 78 ของผมก็ลดเหลือ 70 ภายในเวลา 3 เดือน คุณอาจจะลดได้มากกว่านี้ หรือน้อยกว่านี้แล้วแต่ตัวคุณ คุณสามารถปรับเปลี่ยนให้เข้ากับวิถีชีวิตของคุณเอง ผมลืมบอกไป ไม่มียาวิเศษที่ลดความอ้วนได้หรอกครับสิ่งสำคัญคือคุณต้องมีเป้าหมาย มีความตั้งใจที่จะเปลี่ยนพฤติกรรมของตัวเอง และใช้วิธีที่เหมาะกับตัวเอง เพราะสุขภาพที่ดีขึ้นอยู่กับตัวของเราเอง